BEELD EN POËZIE

‘s Morgens op het witte laken
doet er een gelaat ontwaken -
dat ligt daar als een waterlelie
op een golf water, op de peluw.

[een meisje van Herman Gorter]

 

hijzelf
beeld
dragend
het beeld
verbonden

peter van tuijl

expositie 2009
expositie 2008

‘s Avonds lacht ze in een stille
kamer, zonder ‘t zelf te willen
wordt ze weer dromerig en lacht
minder en minder - zegt goênacht.


[een meisje van Herman Gorter]

 

rimpelkers
De dame die het souterrain bewoont is wat men noemt een rimpelkers: dat wat ooit een pruilmond was, verwerd tot een gelakte krans van rimpels midden in haar dor gezicht. Waren hare wangen niet zo schraal, zo smal en ingevallen, maar bol als de blakende kaken van mijne tante Julia, ik zou der dames bijeengenepen lippen compareren met ene aars, de ster van ene aars, maar dus gelakt, scharlaken, en lijdende aan ene constipatie van onuitspreekbare verlangens.

eva cox

expositie 2009
expositie 2010

In de trein [Gerard Berends]

De man tegenover mij in de trein
gromde ontstemd:!iub nee taw
De regen kletste tegen de ruiten.
!la gad eleh ed tneger teH, ging
de man verder en hij zuchtte diep.
De zon laat zich niet zien, zei ik.
Daarna sloot ik de ogen want ik
had weinig zin verder te praten.
?nepals smos ej aG, vroeg de man.
Ik zei maar ja, want ik houd niet
van praten met achteruitreizigers.

 

Engel [Ted van Lieshout]

Als ik naar mijn schouderbladen
grijp, voel ik vleugelstompjes.
Ik wist wel dat ik eigenlijk
een engel ben. Daarom en dus
kan ik ook waarzeggen; ik heb

altijd minstens voor de helft gelijk.
Maar mijn moeder gelooft niet in mij.
Ze zegt: Houd op met dat gezeik.

Dat had ze beter niet kunnen zeggen!
Ik zal voorspellen dat ze doodgaat
met veel pijn, voor straf. Ik wacht
alleen nog even tot ik zelf weet
hoe macaroni met ham en kaas moet.

 

 

 

 

 

 

expositie 2011 expositie 2011

Voor de vijfde achtereenvolgende keer [2012-2013] weer een nieuwe foto- en poëzietentoonstelling in de monumentale tuin in hartje Bredevoort, behorend bij de voormalige burgemeesterswoning, later sanatorium, nu verzorgingstehuis St. Bernardus.

Fotografen van het Oost Gelders Fotografen Collectief ( OFC) hebben zich laten inspireren door het werk van bekende dichters. Op 30 verschillende plekken in de tuin zijn de foto’s geëxposeerd samen met het gedicht. Al wandelend door de tuin met zijn imposante flora komt de bezoeker de foto’s en de gedichten tegen: geïntegreerd in het groen, solitair en in groepjes op open plekken. De foto’s worden gepresenteerd in subtiele ranke staanders. De tentoonstelling toont 30 foto’s en gedichten. Door deze tentoonstelling is een unieke combinatie gemaakt van cultureel erfgoed (monumenten), eigentijdse fotografie en poëzie van bekende dichters. De opzet is dat, afhankelijk van de financiële middelen, deze tentoonstelling een permanent karakter krijgt met jaarlijks wisselend beeldmateriaal en gedichten.
Na de 'Vijftigers' in 2008, de "Tachtigers" in 2009 is in 2010 gekozen voor de jonge hedendaagse dichters. In 2011 zijn de kindergedichten uit de verzamelbundel 1001 kindergedichten van Komrij de bron geweest. In 2012 is de dichter Willem Wilmink degene die verbeeld is.

In 2008 nam ik deel met drie beelden, in 2009 met twee, in 2010 met drie en in 2011 met twee. In 2012 met drie foto's die geïnspireerd zijn door het gedicht oude en nieuwe steden van Willem Wilmink.

St Bernardus tuin

 

 

 

 

 

 

 

 

EXPOSITIE 2012

 

OUDE EN NIEUWE STEDEN 

Je voelt je razendsnel vertrouwd
met oude steden, fraai gebouwd
om torens heen:
al kende je daar heg noch steg,
na een klein uur vind je de weg
heel goed alleen.

Maar neem een wijk uit onze tijd:
je raakt er vaak de weg nog kwijt
na honderd keer.
Zelfs in één bouwwerk, één kantoor,
zoek je je rot, de jaren door
en telkens weer.

Ach, architecten van vandaag,
ik zoek een antwoord op de vraag
waarom u faalt:
waarom is bijna elk ontwerp
zo zonder hart en zo onscherp
dat men verdwaalt? 

Willem Wilmink 
 

expositie 2013

inspiratiebron het gedicht van Kira Wuck

"waarover praten zij"

expositie 2013

inspiratiebron het gedicht van Kira Wuck

"zij is mijn moeder niet"

 

 

 

 

Wasdagen

Soms gebeurt het als je brak naar de wasserette gaat
ziet hoe wasmachines zich voor je uitsloven
geuren uit je kleding verdrijven
en schone dagen beloven

Dat er iemand een deuntje fluit en even
naar jou kijkt en je voordat je het weet
samen in een flamencobar belandt
elkaar wanhopig aanstaart
vraagt of het morgen mooi weer wordt
en waar de was gebleven is

Als we uiteengaan zeg je
dat je de was niet meer op zaterdag doet
dat we voortaan de wasdagen zullen verdelen

 

[uit Finse meisjes van Kira Wuck 2012]

expositie 2013

inspiratiebron het gedicht van Kira Wuck

"wasdagen"

in de tuin van Bernardus 2013

expositie thema VERLANGEN

 

ik koos drie gedichten van Kira Wuck ter inspiratie.

waarover praten zij

zij is mijn moeder niet

wasdagen

ECHTE LIEFDE EINDIGT NIET
Ik weet het:
jonge meisjes kunnen heel mooi zijn,
met hun strakke billen,
hun lange benen en
hun borsten als kaarsen.
Toch:
Geef mij mijn eigen lief maar
met haar uitpuilend buikje,
haar rimpels en haar putjesvlees,
te oud voor de Playboy en
te jong voor de bejaardengymnastiek.

Kijk nu toch hoe ze daar
als een vies dweiltje
naast me ligt.
Kom, liefste, kom bij me.
Echte liefde eindigt niet.


Piet Post [1948 - ]

SLAAP MET ME
In China, in Nederland, in Engeland
of waar ook ter wereld drukken
de jongens de meisjes tegen zich aan.
Warmte doortrekt hun lijven,
monden kussen, tongen likken,
de liefde begint.

Maar als ik op een middag
verliefd tegen je fluister:
‘Slaap met me, slaap met me,’
is enkel onbegrip mijn deel.
‘Overdag slapen?’ reageer je onthutst.
‘Hoe haal je het in je hoofd?’

 

 

Piet Post [1948 - ]

 

 

BEELD EN POËZIE 2014

THEMA LUST

met gedichten van Jan Hanlo, C. Buddingh en Piet Post

 

 

 

 

 

 

 

 

In 2015 en 2016 is er geen nieuwe expositie BEELD en POËZIE geweest vanwege de renovatie van het Bernarduspad. In de eerste helft van 2017 hebben de foto's van het thema LUST de nieuwe tuin gesierd.

Ik noem je

ik noem je: bloemen
ik noem je: merel in de vroegte
ik noem je: mooi
ik noem je: narcissen in de nacht 
waaroverheen de wind strijkt
naar mij toe
ik noem je: bloemen in de nacht

 

 

 

Jan Hanlo uit verzamelde gedichten van Jan Hanlo (1912-1969)

PLUK DE DAG
vanochtend na het ontbijt
ontdekte ik, door mijn verstrooidheid,
dat het deksel van een middelgroot potje marmite
(het 4 oz net formaat)
precies past op een klein potje heinz sandwich spread

natuurlijk heb ik toen meteen geprobeerd
of het sandwich spread-dekseltje
ook op het marmite-potje paste

en jawel hoor: het paste eveneens

 

van C.Buddingh [1918 – 1985]

 

juni 2017 / foto peter van tuijl in het Bernardus Park te Bredevoort

 

Kunstmatige lichten flitsen door mijn
kop, ik trek dikke vestingmuren op, om
een vrijheid te beschermen die ik niet
bezit, en alles wordt door het gerinkel
van de glazen overstemt. Dit is hoe de
natuur in haar werk gaat, denk ik, en als
het afscheid volgt ben ik opnieuw alleen.

 

Er is geen grotere ellende dan valse
vreugde. Ik sta niet stil. Ik kijk, maar
zie niets meer. Ik hoor, maar luister
nergens naar. Ik heb gedacht dat
mijn verhaal de moeite van het vertellen
waard was, maar er is niemand
aan wie ik het kwijt kan. Ik ben alleen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik dwaal rondjes door een gang, steeds dezelfde gang.
Een doolhof zonder uitgang. 'Niet al te vast in het hoofd,'
hoor ik een zuster zeggen. 'Het is loopdrang,' zegt een
andere stem. Ik laat een spoor van losse aarde na. Tussen
de muren echoot een hoog lied door de gang.

 

 

 

 

VREES en TREUR NIET

naar een verhaal van GERJON GIJSBERS

 

De fotografen van het Oostgelders Fotografen Collectief hebben zich laten inspireren door een verhaal van de jonge schrijver Gerjon Gijsbers, van oosprong Bredevoortenaar. Elke fotograaf heeft een foto gemaakt aan de hand van één van de 29 episodes uit het verhaal.

Voor het gehele verhaal klik hier.

 

Vanaf juni 2017 is de nieuwe expositie VREES en TREUR NIET in het park tentoongesteld. Deze expositie zal duren tot medio 2018